16 July 2026 · René de Baaij
Nederlands BlogHuman-AI #AI#Human-AI#Grav
"Zet mijn website om naar Grav."
Dat was het hele verzoek. Vier woorden, bijna terloops getypt op een donderdagochtend. Ik had een WordPress-site die in de loop der jaren zwaar was geworden, en een stil gevoel dat ik iets lichters wilde, iets wat werkelijk van mij was. Ik had geen plan. Ik had een zin.
Wat volgde heeft veranderd hoe ik over samenwerken met AI denk, en omdat dat nu juist is waarover ik organisaties adviseer, wil ik het eerlijk opschrijven.
Het begon als een gesprek, niet als een opdracht. Claude schoot niet meteen in de uitvoering. Het vroeg wat voor mij belangrijk was: hoe ik graag werk, of ik liever lokaal bewerk, hoeveel waarde ik hecht aan privacy. Pas daarna adviseerde het Grav, een flat-file systeem zonder database, en legde het de afwegingen in gewone taal uit in plaats van in jargon.
Toen bouwde het. Geen generiek sjabloon, maar een thema dat was afgeleid van de echte stylesheet van mijn bestaande site, zodat de warme kleuren, het lettertype en het gevoel van het geheel vanaf de eerste versie de mijne waren. Toen mijn afbeeldingen op de binnenpagina's niet verschenen, vond het de oorzaak, een relatief pad waar een absoluut pad nodig was. Toen de taalwissel Engelse bezoekers stilzwijgend terugstuurde naar het Nederlands, herleidde het dat tot één instelling en verhielp het. Toen een submenu telkens onder de muis wegviel, herkende het het oude gat tussen menu en submenu en overbrugde het.
De omvang groeide, gestaag en zonder drama. Een compleet thema, met de lettertypen op mijn eigen site gehost in plaats van elders vandaan gehaald. Een tweetalig resultaat, Nederlands en Engels, met de hele interface die schoon tussen beide schakelt. Mijn hele archief, zevenenvijftig artikelen verdeeld over twee twaalfdelige reeksen, uit WordPress getild en herbouwd als schone pagina's, elk met behoud van de oorspronkelijke datum en het oude adres, zodat er niets brak en niets verloren ging. Daarna categorieën en tags, en een filter waarmee een lezer een taal en een onderwerp kiest en precies uitkomt waar hij wilde zijn.
Ik wil over één ding eerlijk zijn, want de eerlijkheid is juist het punt. Dit was geen toverij, en het ging niet vanzelf. Het was samenwerking. Ik keek, ik testte, ik zei "dit klopt nog niet", en het luisterde en stelde bij. Het zei ronduit wanneer iets niet kon zoals ik het eerst voor ogen had, en bood een betere weg. Het erkende zijn eigen fouten en herstelde ze zonder omhaal. Dat, meer dan welke functie ook, is wat me is bijgebleven. Ik was geen gereedschap aan het aansturen. Ik werkte naast een partner die zijn hoofd koel hield terwijl ik van gedachten bleef veranderen.
Er zit hier een les in die veel verder reikt dan websites. De leiders met wie ik werk stellen dezelfde vraag die ik die ochtend stelde, alleen groter: wat verandert AI, en wie ben ik daarin? Mijn kleine experiment gaf een helder antwoord. De waarde kwam niet voort uit het weggeven van het werk. Ze kwam voort uit in de kamer blijven. Uit het inbrengen van oordeel, smaak en richting, en het laten dragen van de uitvoering aan de machine. De mens verdween niet. De mens werd noodzakelijker, niet minder.
Dus hier staat mijn website, lichter en helemaal van mij. Het begon met vier woorden. Wat het me leerde was veel meer waard dan de site.